Zoeken in de website

Inschrijven Nieuwsbrief

Afl. 1 Spiritueel uit de kast komen

Exclusief voor de ASPI geschreven

In dit leven ben ik al een paar keer goed vastgelopen. Tien jaar geleden, rond mijn dertigste, was ik helemaal klaar met mijn werk. De psychische druk zorgde ervoor dat ik overspannen en met rsi thuis kwam te zitten. Ik kwam in een re-integratietraject terecht. Het was een combinatie van lichamelijke training en psychologische ondersteuning.

Die psychologe stelde mij uiteindelijk de vraag: ‘Je bent toch niet paranormaal begaafd, of zo?’ Het was eigenlijk geen vraag. Het was de finale klap in een serie goed geplaatste psychologische tikken die volgden op haar lessen correct denken. De vraag bleef even in het kleine, witte behandelkamertje hangen. Ik had mezelf dat inderdaad wel eens afgevraagd, maar nooit echt serieus onderzocht. Ik ben altijd nieuwsgierig geweest naar het spirituele, maar deze dame had zojuist in duidelijke argumentatie uiteengezet dat de wereld waarin we leven alleen bestond uit het stoffelijke. Spoken bestaan niet.
 
Ik voelde me ongemakkelijk. ‘Eh, nee,’ hoorde ik mezelf zeggen, mijn gevoel negerend door in het hoofd te kruipen. Wilde ik haar niet teleurstellen? Het was het antwoord dat ze wilde horen. Waarom zou ik onnodig meer van haar tijd verdoen? Ze hoefde toch alleen maar de oneffenheidjes in mijn denken glad te strijken? Het re-integratietraject hielp en ik kon weer voor jaren aan het werk.
 
Het heeft voor mij wel even geduurd voordat ik uit de spirituele kast durfde te komen. En als ik heel eerlijk ben, is het eigenlijk nog voorzichtig met één been. Niet iedereen staat open voor het idee dat er meer is. Toegegeven, je kunt je handen vol hebben aan de drie dimensies van onze tastbare wereld. We zijn hier bovendien om dit leven te ervaren. Als ik iemand tegenkom waarmee het klikt, krijg ik de neiging af te tasten waar deze persoon staat. Wat vertel je nou aan iemand, die je niet kent van wie je niet weet of het zelf ‘zwevers‘ of ‘moderne inquisiteurs’ zijn?
 
Tegenwoordig praat ik iets makkelijker over spiritualiteit. Ik heb wel duidelijk de behoefte om spiritualiteit te delen met anderen. En het is snel genoeg duidelijk, vaak vertelt iemand meteen niets te hebben met dat gezweef. Voor de grap vraag ik wel eens: ‘Geloof je in reïncarnatie?’ Om dan als iemand ‘nee’ antwoordt, nonchalant te zeggen: ‘Dan hebben we het er wel een keer over in een volgend leven.’
Iedereen heeft zijn of haar eigen pad. Ook in spiritueel opzicht. Hoe mooi mijn ervaringen ook kunnen zijn, het zijn mijn ervaringen.

Inmiddels heb ik genoeg vrienden waarmee ik over de verbazing kan praten van de cadeautjes die de esoterie in zich herbergt. Maar ook daarbij is de conclusie dat ieder zijn eigen pad heeft. Wat een ander heeft ontdekt, heb ik vaak nog niet ervaren en andersom.
 
Als ik de schoonheid van de wereld ervaar, en zie dat het binnen handbereik ligt, gun ik dat anderen ook. Het is voor mij dan moeilijk om het er niet over te hebben. Toch lijkt het arrogant om te denken dat een ander bekeerd moet worden. Anderen hebben volgens mij soms eenzelfde ervaring via een weg die zij niet met spiritualiteit associëren. Want er zijn ook mensen die alleen geloven in wat ze kunnen aanraken en goed in balans zijn. Vaak hebben ook zij lessen geleerd, die ik nog te leren heb. Dus maakt het eigenlijk niet uit, want iedereen zal zijn eigen weg gaan.
 
Ik vermoed dat het is zoals schrijver Terry Pratchett schreef in ‘De dief van tijd’: wat we leren zijn vaak leugens, omdat we het niet aankunnen de totale waarheid in één keer te bevatten.’
 
Irene Suis-Hakjes

Deze column is een verslag van mijn persoonlijke zoektocht in de wereld van spiritualiteit. Daarmee geef ik vorm aan mijn eigen waarheid. Voor de zoektocht naar jouw eigen waarheid ben je zelf verantwoordelijk. Ik wens je alle goeds bij die zoektocht.

Planning

Er zijn nog geen berichten.