Eind 2005 heeft de ASPI een reis naar Indonesie georganiseerd om een beperkt aantal studenten de gelegenheid te geven hun vaardigheden van en ervaringen met therapeutic healing, zoals ze dat tijdens de opleiding hebben geleerd, verder uit te breiden met ervaringen in een heel andere cultuur en omstandigheden.

Naast het serieuze werk hebben we natuurlijk ook voldoende aandacht besteed aan site-seeing.
De plantentuin in Bogor en de Borobudur in de buurt van Yogjakarta hebben we bezocht. Dit zijn plekken die je natuurlijk niet mag overslaan, maar verder hebben we ons meer gericht op het kennismaken met het gewone Indonesische leven. Slenteren door de kampong, nasi eten op de alun-alun, je haar laten knippen bij de plaatselijke kapper en 's morgen om 7 uur pecel eten in een rieten huisje ergens in een dessa. Je moet er van houden maar dit heeft charme. Zo leer je de mensen kennen, zo zie je hoe men leeft en zo verbaas je je over het plezier en de vriendelijkheid die men uitstraalt, ondanks het feit dat deze mensen veel minder hebben te besteden dan wij.
Hier ook kwamen de patienten vandaan die wij met healing hebben behandeld.

Na 14 dagen besloten we deze reis. Ieder vol indrukken, zo ontzettend veel indrukken dat men tijd nodig heeft om die allemaal te verwerken en op een rijtje te krijgen. Maar het belangrijkste was dat we voldaan en gelukkig waren met deze unieke ervaring.

                                        
Kennismaken met elkaars behandelmethode                                      Op weg naar een dessa


Na lange uren vliegen in een Boeing 747 liepen we met onze bagage verwachtingsvol door de gangen van airport Sukarno-Hatta in Jakarta. Doris en ik zouden de groep compleet maken. Nel verbleef al drie weken bij vrienden in Oost-Java en was begin van de middag aangekomen, Sjaak was ’s morgens -  en Ben en Ingrid waren een paar dagen eerder al gearriveerd. Van een zonnig Indonesië was geen sprake, het regende pijpenstelen en om half zes ’s middags viel de duisternis snel in. 
Vanuit een lange gang kwamen we in een grote hal waar onze ogen Ben, Ingrid, Nel en Sjaak ontmoetten, herkenning, een gevoel van thuiskomen. Haastig liepen we op hen toe en we omhelsden elkaar. De Indonesië-trip kon beginnen.
Er waren veel hoogtepunten op deze reis; de hartelijkheid en de gastvrijheid van de Indonesiërs, het healen in de klinieken en in het bijzonder in een kampong ver in de bergen. We hebben een bezoek gebracht aan de Borobudur, de bekendste tempel op Java. Javanen die hun koopwaar aanprezen en dan natuurlijk het afdingen, of tawarren zoals ze daar zeggen. Nel leerde ons hoe je dat het beste kunt doen.We hebben gelopen door de rijstvelden. Bij een boer zagen we hoe zijn vrouw het sap van de palmboom in een wok met wat water op een primitief vuurtje liet inkoken tot suiker, de bekende gula Jawa. Elke dag kostte dat zes uur tijd, terwijl het slechts enkele dubbeltjes per kilo opbrengt. De prachtige natuur met haar fruitbomen, palmen, kruidenbomen, en nog veel meer. De natuur is rijkelijk bedeeld, toch heeft 80 % van de bevolking het arm. Velen zelfs zeer arm. Er zijn geen sociale voorzieningen, geen geld voor een dokter, soms geen geld om te eten. Pater Loogman verricht heel goed werk voor de allerarmsten. In zijn alternatieve kliniek waar dagelijks ongeveer vijfenzeventig mensen komen, krijgen mensen die het niet kunnen betalen de kruiden gratis.Hij werkt met Indonesische-, Chinese- en Australische kruiden. Met onder andere het geld van de Stichting Tolong Menolong heeft hij een netwerk opgezet voor de dagelijkse behoeften van een kindertehuis maar ook voor mensen op het platteland en in de kleine Indonesische dorpjes.

                          
   Theepluksters op weg naar hun werk                                   Nel behandelt een moslimvrouw